10 πράγματα που πρέπει να είστε σε θέση να πείτε όσο ζείτε

1. Ακολούθησα την καρδιά μου και την διαίσθησή μου. 

2. Είπα όσα είχα ανάγκη να πω. 

3. Έκανα όσα είχα ανάγκη να κάνω. 

4. Έκανα την διαφορά. 

5. Ξέρω τι είναι αληθινή αγάπη. 

6. Είμαι ευτυχισμένος και ευγνώμων. 

7. Είμαι περήφανος για τον εαυτό μου. 

8. Έγινα η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. 

9. Έχω συγχωρέσει όσους με πλήγωσαν. 

10. Δεν μετανιώνω για τίποτα. 

Περισσότερα εδώ.

Απλά ένας σκύλος

(http://www.dogforum.gr/)

Δέκα εντολές για τα σκυλιά

1) Η ζωή μου θα διαρκέσει 10 -15 χρόνια. Κάθε αποχωρισμός και εγκατάλειψη με πληγώνει.ή Παρακαλώ σκέψου του ΠΡΙΝ με αποκτήσεις.

2) Δώσε μου χρόνο να καταλάβω τι θέλεις από μένα. Βρες μου ένα δάσκαλο να μου μάθει την γλώσσα σου.

3) Έχε μου εμπιστοσύνη. Είναι σημαντικό για να γίνω ευτυχισμένος.

4) Μην θυμώνεις μαζί μου και μην με κλείνεις έξω για τιμωρία. Εσύ έχεις την δουλειά σου, την διασκέδασή σου και τους φίλους σου. Εγώ έχω μόνο ΕΣΕΝΑ.

5) Μίλα μου μερικές φορές. Ακόμη και αν δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου, καταλαβαίνω την φωνή σου.

6) Θυμήσου ότι ποτέ δεν ξεχνώ πως μου συμπεριφέρεσαι.

7) Παρακαλώ μην με κτυπάς. Εγώ δεν μπορώ να σε κτυπήσω αλλά μπορώ να δαγκώσω και να μαδήσω και σου ορκίζομαι δεν θέλω να το κάνω αυτό.

8) Πριν μου βάλεις τις φωνές γιατί δεν συνεργάζομαι ή τεμπελιάζω ή είμαι "ξεροκέφαλο" αναρωτήσου μήπως κάτι με ενοχλεί. Ίσως να μην τρώω το σωστό φαγητό, να κάνει πολύ ζέστη ή κρύο , ή η καρδιά μου να είναι αδύναμη και γερασμένη.

9) Φρόντισέ με όταν γεράσω. Και εσύ θα γεράσεις κάποια μέρα και θα χρειαστείς αγάπη και φροντίδα.

10) Να είσαι μαζί μου στο τελευταίο μου δύσκολο ταξίδι. ΠΟΤΕ μην πεις "δεν μπορώ να παρακολουθήσω ή ας γίνει όταν λείπω". Μείνε δίπλα μου μέχρι την στερνή μου πνοή. Τα πάντα είναι ευκολότερα για μένα όταν ΕΣΥ είσαι δίπλα μου και μου κρατάς το πόδι ή μου χαϊδεύεις το κεφάλι.

Να θυμάσαι ΣΕ ΑΓΑΠΩ.

Υπογραφή
Το σκυλί σου.



Όπως φαίνεται και από την σελίδα παρακάτω, ο δημιουργός αυτού του κειμένου είναι ο Αραχωβίτης Γιάννης, Επαγγελματίας Εκπαιδευτς Σκύλων.

Πηγή: http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=448

Αφιερωμένο σ' αυτούς που γεννήθηκαν πριν το 1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...



ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ www.samtal.gr/



Τα σχόλια δικά σας...



Πηγή: http://spyros1000.blogspot.com/

Χειρόγραφα στο Internet

Ανεβάστε τα χειρόγραφα σας στα μπλογκ σας και ενημερώστε το παρακάτω μπλογκ να τα αναρτήσει, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα.

Αντιγράφω από το μπλογκ "ΙδιογράφΩς"
(http://autographcollectors.blogspot.com/) :

"Η συλλογή αφιερώνεται στη μνήμη της Αμαλίας Καλυβίνου, που με τη στάση της, άφησε ανεξίτηλα το αποτύπωμά της στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.

Λίγα λόγια για το "Ιδιογράφως"

Η συλλογή ιδιογράφων ξεκίνησε την Κυριακή 4 Μάη 2008, την ημέρα δηλαδή που απευθύναμε την πρό(σ)κληση.
Για την ιστορία, η πρόσκληση έγραφε:

«Εντάξει, με το πληκτρολόγιο σε είδαμε...
Τα κουτσοκαταφέρνεις. Για να σε δούμε όμως και σε πιο κλασικά μέσα γραφής. Όχι, δεν ζητάμε να σκαλίσεις την πέτρα, να γράψεις στα τοιχώματα της σπηλιάς ή να πάρεις την πλάκα και το κοντύλι. Πάρε ένα στυλό, ένα μολύβι, μια πένα, ένα μαρκαδόρο, μια κηρομπογιά, ένα κραγιόν και γράψε κάτι. Κάτι που να σε αντιπροσωπεύει όμως. Γιατί όπως λέγανε και οι παλιοί scripta manent. Και πού το ξέρεις; Μπορεί κάποτε να εκδοθούμε σε λεύκωμα.
Γράψε λοιπόν, σκανάρισέ το και ανέβασέ το στο blog σου.
Και μετά "ειδοποία ρε μπούρδα Καραβάγγο" για να προσθέσουμε το αυτόγραφο στην συλλογή.»

Η ανάρτηση σημειωμάτων θα συνεχίζεται για όσο καιρό ακόμα θα υπάρχουν συμμετοχές, μια και θεωρήσαμε σωστό να μην αποκλείσουμε κανένα. Ευχαριστούμε όσους αφιέρωσαν τον χρόνο τους για να πάρουν μέρος στην συλλογή αυτή. Αν κάποιο ιδιόγραφο έχει ήδη αναρτηθεί σε κάποιο blog αλλά δεν έχει αναρτηθεί στο "ιδιογράφως" αφήστε σχόλιο για να διορθώσουμε την ... αδικία."

Ανεβάζω λοιπόν κι εγώ το δικό μου:



Όλοι μας έχουμε γράψει σε πολλά μέρη (χαρτιά, θρανία, παγκάκια, κτλ), αλλά στο ίντερνετ το μόνο που έχουμε κάνει είναι να πληκτρολογούμε (οι περισσότεροι τουλάχιστον). Ελπίζω να είναι πολλοί αυτοί που θα αφήσουν το σημάδι τους στο "ΙδιογράφΩς", αυτή τη φορά με γνήσια γραφή...